San Giovanni

St. Pater Pio 

Het verhaal van San Giovanni en Pater Pio is in vergelijking tot de verschijningen in Lourdes niet direct in de categorie verschijningen te plaatsen. Het is een verhaal dat gaat over Pater Pio die de vijf wonden  (die aan Jezus bij zijn kruisiging werden toegebracht) , zgn stigmata, ontving. Voor zover bekend was pater Pio de eerste priester bij dit mocht gebeuren. 

Op 25 mei 1887 wordt Francesco Forgione (pater Pio), in de  Zuid-Italiaanse plaats Pietrelcina, geboren als zoon van een hardwerkende eenvoudige boeren familie. Op 15 jarige leeftijd (06-01-1903)ging hij het klooster in bij de Kapucijner paters.

Ondanks zijn kwetsbare gezondheid maar dankzij zijn sterke wil en de hulp en genade voltooide hij de zware studie. Kort voor zijn priester wijding speelt zijn  gezondheid hem behoorlijk parten en dreigt zelfs roet in het eten te gooien. De oversten lieten hem een tijdje in zijn geboortedorp doorbrengen. Hier is het klimaat beter voor zijn gestel. Hier betrekt hij een torenkamertje en leeft daar als een kluizenaar. Van hieruit doet hij regelmatig verslag, over zijn geestelijk leven, aan zijn superieuren.

Deze verslagen zijn bewaard gebleven. In een van zijn brieven schrijft hij over duivels die hem tarten en over een verschijning van Jezus. In 1910 wordt hij  tot priester gewijd en krijgt de geestelijke naam Pio.

Op 20 september 1918 ontving hij ontving hij voor de eerste maal de vijf wonden van Christus  wat hem de eerste gestigmatiseerde priester in de geschiedenis van de Katholieke kerk maakte. De stigmatisering werd voorafgegaan door een aantal gebeurtenissen. Zo krijgt hij tijdens de mis een visioen waarin hij Jezus ziet met een pijl die zijn hart doorboort. Vlak voor zijn stigmatisering krijgt hij een visioen waarin hij een persoon ziet van wie de handen, voeten en zijde doorboord waren en dropen van het bloed. Toen het visioen voorbij was zag hij dat zijn handen voeten en zijde gelijk waren aan die van de persoon in het visioen.

Dit is het begin van een weg die veel obstakels kent maar ook veel zegeningen.

Ontelbare mensen werden aangetrokken door zijn confessie en nog meer ontvingen zijn vrome raad en geestelijke begeleiding (zo ook Rosa Guiseppe Quattrini uit San Damiano) middels correspondentie.

Zijn gehele leven werd gekenmerkt door uren lange gebeden en voortdurende soberheid. Zijn brieven aan zijn geestelijke meerderen openbaren de onuitspreekbare psychische en spirituele beproevingen die hem vergezelden gedurende zijn gehele leven.
Ook blijkt uit zijn brieven zijn diepe verbondenheid met God en zijn grote liefde voor de Heilige eucharistie en Onze Lieve Vrouwe.

Uitgeput door een halve eeuw van intens lijden en constant evangelisch werk in San Giovanni, werd hij op 23 september 1968 door God tot zich genomen om zijn hemelse beloning te ontvangen.
Na zijn begrafenis waarbij bijna 100.000 mensen aanwezig waren, werd zijn lichaam bijgezet in de crypte van de kerk van Onze Lieve Vrouwe van de genaden. 

Een groeiend aantal mensen vanuit de gehele wereld kwam naar zijn graf en velen waren getuigen van tijdelijke en spirituele genaden die werden ontvangen.

Op 16 februari 1973 droeg de aartsbisschop van Manfredonia (Mgr. Valentino vailati) de documentatie, met betrekking tot de redenen, voor de heilig verklaring, over aan het Vaticaan met de opmerking dat er geen obstakels waren om het proces voor de zaligverklaring van pater Pio te starten.

De toewijding van Pater Pio:

Pater Pio trok nooit de aandacht voor zich zelf. In tegendeel hij stelde zijn leven in dienst van God en de bekering van de zielen. Hij hield van Maria en sprak vaak over zijn twee moeders. Wanneer mensen hem vroegen om voor hen te bidden was hij immer gefocust op Jezus. Hij memoreerde hen tijdens de Heilige Mis en maakte een noveen tot het Heilige hart voor hen. Hij was continue bezig met de liefde voor God, Jezus, de Heilige Geest en de mensheid. Ook is hij altijd gehoorzaam geweest aan zijn kerkelijke meerderen en liet zich zelfs opsluiten in de periode dat hij door de Kerk als gevaar werd gezien.

Uitspraken van pater Pio:

• Op deze wereld draagt een ieder zijn eigen kruis. We moeten handelen zodat we niet de slechte maar de goede dief zijn

• Het bewijs van liefde is het lijden voor diegene die je lief hebt.

• In het geestelijke leven moet je iedere dag een stap voorwaarts maken in een verticale lijn van de grond af aan.

• Blijf nauw verbonden met de Katholieke kerk. Deze alleen kan je de ware vrede brengen. Want zij is de bewaarder van  het gezegende sacrament van Jezus, de ware prins van de vrede.

De Stigmata:

De wonden van Jezus zoals pater Pio ze kreeg, verschenen op de vijf plaatsen waar ze bij Jezus waren toegebracht  Deze plaatsen zijn de beide handen, de beide voeten en de zij. Deze pijnlijke wonden bloedde behoorlijk en kostte pater Pio zo'n 1/2 kop aan bloed per dag. Desondanks had hij nooit bloed transfusie nodig. Ook waren er geen infecties van de wonden. Bijzonder was dat de wonden een geur van rozen en andere bloemen verspreidde. 

Een commissie van wetenschappers bestaande uit artsen (christenen, niet christenen, atheïsten) onderwierpen pater Pio en de wonden aan vele  pijnlijke onderzoeken. De uitkomsten waren telkenmale hetzelfde. Er was geen medische of wetenschappelijke verklaring voor het fenomeen. De Kerkelijke autoriteit was terughoudend en veroordeelde pater Pio zelfs. later werd door de Paus alles teruggedraaid en kreeg hij de erkenning die hij verdiende

Andere gaven:

Behalve de stigmata was pater Pio nog begenadigd met andere gaven. Hij genas mensen, sprak hun taal, Las hun zielen, maakte op onverklaarbare wijze geuren en aroma's vrij. Het meest bekend was hij om zijn buitengewone gift van liefde.

Ondanks het lijden was hij altijd opgeruimd van karakter en had een groot gevoel voor humor.

De Kerk:

De weg van pater Pio ging niet altijd over rozen. Zo werd hetin de jaren 20 afgeraden om naar pater Pio te luisteren. In 1931 werd (op last van Paus Pius XI) het pater Pio verboden om de mis op te dragen en werd hij opgesloten in het klooster van zijn orde.

In 1934 krijgt hij veel van zijn privileges terug en kan hij weer naar buiten treden. In 1960 liet Paus Johannes XXIII een onderzoek in stellen naar de pater en zijn handelen. Een bisschop die door Rome naar San Giovanni werd gestuurd noemde pater Pio een bedrieger.

Paus Paulus VI was het niet eens met de visie van deze bisschop en gaf  pater Pio in 1964 toestemming om de mis op te dragen. Dit heeft echter maar 4 jaar mogen duren.

Op 16 februari 1973 droeg de aartsbisschop van Manfredonia (Mgr. Valentino vailati) de documenten ,met betrekking tot de redenen, voor de zaligverklaring, over aan het Vaticaan met de opmerking dat er geen obstakels waren om het proces voor de zaligverklaring van pater Pio te starten.

Op 2 mei 1999 werd pater Pio in Rome door de paus zalig verklaard. De zaligverklaring werd door meer dan 100.000 mensen bijgewoond.  Paus Johannes Paulus II heeft een wonder erkend dat aan pater Pio wordt toegeschreven.

Op  16 juni 2002 is pater Pio in Rome Heilig verklaard.