Zuster Catherina na de verschijningen

Ogenschijnlijk was geen religieus leven gewoner dan het hare. Zij bad, zij gehoorzaamde, zij onderwierp zich zonder commentaar. Het was werkelijk zoals Pius 12 het heeft gezegd bij de zaligverklaring: " De Heilige van de plichtsbetrachting en van de stilte!"

Korte tijd na haar inkleding verlaat zij het moederhuis van Rue du Bac. Haar Oversten benoemden haar om te gaan werken in het tehuis voor ouden van dagen te Enghien. Zij zal daar heel haar leven blijven.

Zoals in Fain- les- Moutiers, werd zuster Catherina  door geen enkel werk afgeschrikt, hoe zwaar het ook was. Zij maakte zich geen zorgen over vermoeidheid, zij omringde de oude mensen met haar opmerkzame en toegewijde zorgen, en dat gedurende 40 jaren. Zij spreekt weinig en leeft doorlopend in stille overpeinzing.

Zo verloopt het leven van zuster Catherina, een aaneenschakeling van bescheiden werkzaamheden. Zij gaat van de oude van dagen naar het kippenhok, waar zij ook de zorg voor heeft, dan, door de  leeftijd gedwongen tot meer zittend werk, vinden wij haar terug als portierster van het gasthuis, altijd met een gelijk humeur, een gelaat dat een gelukkige blijheid uitstraalt, waardoor de omgeving wordt getroffen. Zij moet droevige tijden meemaken van de Commune, maar zuster Catherina bewaart in zich de echo van de profetische woorden:

" Het ogenblik zal komen waarop het gevaar groot zal zijn. Men zal denken dat alles verloren is....maar heb vertrouwen!"

Geholpen door de andere zusters, beschermt zij de overste die gemolesteerd werd...zij werkt mee aan de vlucht van twee gewonde gendarmen en... zij deelt medailles uit aan de opstandelingen die ze aannemen. Als de periode van kwelling voorbij is, herneemt Catherina haar plaats weer in de portierskamer, de handen aan het werk, niet sprekend over haar geheim, en het hart gericht tot God.