Recente pelgrimservaringen in Marpingen
Door Marc (storm)
Noot van de redactie:
Marc is een van de lezers die door de verhalen op Bedevaartweb, terecht is gekomen in een van de bedevaartplaatsen die naar het zich laat aanzien een minder belangrijke plaats innemen op de ranglijst van bedevaart/verschijningsplaatsen. Hieronder zijn verhaal dat hij met u wil delen.
Ik
ben gewoon er heen gereden met de auto, en het was 15 augustus 2003, en ik kwam
daar in de middag aan.
Heb
toen enkele dorpsbewoners gevraagd wat ze er van vonden van Marpingen, een jong
meisje van een jaar of 15 jaar geloofde er niet in. Maar een oudere vrouw wel en
zei dat vele mensen in Marpingen er in geloofden.
Ik
ben toen op zoek gegaan naar die verschijningsplaats kwam toen in een bosgebied
en daar parkeerde ik mijn auto. Ik kon immers niet meer verder rijden. Vroeg aan
mensen waar de verschijningsplaats was. Zij zeiden verder in het bos. Ik
liep of holde mee met een hardloper die me de richting wees naar de bron.
Bij
die bron aangekomen zag ik een oudere man die inwoner is van Marpingen. Hij vulde
water van de bron in flessen. Ik zag daar het was boven op een berg in het
bos, een groot een open kapel. Met allemaal brandende kaarsen en een bron met
een kraan. Het zag er allemaal verzorgd er uit. Er waren ook enkele mensen aan
het bidden.
Die
oudere man, die in Marpingen woonde, had ik een gesprek mee. Hij kende de
zieners van vroeger in het dorp. En hij zei letterlijk, dat zijn mensen die niet
liegen!
Beneden
de berg was er een grotere kapel. En schuin op de helling van de grotere kapel,
naar boven was een kruisweg.
Naar
beneden gekomen beneden de berg was dus een grotere kapel die heel mooi er uit
zag. Met mooie versieringen, echt een hele mooie kapel.
Het
was 15 augustus en 's avonds om 7 of 8 uur was er een processie door het dorp
naar de grote kapel beneden de berg.Bij die processie waren zo'n 200 mensen jong
en ouderen en een paar religieuzen en priesters.
Ze
baden de rozenkrans en een priester hield een woord (een preek) over Maria in
het Duits natuurlijk.
Toen
het afgelopen was, werd het al schemerig en donker, omdat mijn auto aan de
andere kant van het bos was, wou ik door het bos naar mijn auto zoeken. Maar ik
kon die niet zo gauw vinden. Er waren vele straten. Na een uur zoeken kwam ik
weer die man tegen en zei kom maar in mijn auto dan zoeken we wel en we vonden,
gelukkig mijn auto.
Het
was inmiddels al donker en ik had geen slaapplaats, ik zei dat ik naar een
nabijgelegen stad ging rijden voor een hotel. Hij zei dat dat niet hoefde en hij
belde iemand op die af en toe pelgrims laat overnachten. Het was erg goedkoop en
een mooie kamer had ik met ontbijt! Ik sliep dus gewoon privé bij mensen die af
en toe mensen opvangen. Kosten ongeveer 15 of 25 euro. Dat was 400 meter van de
grote kapel vandaan. Dus betrekkelijk dichtbij.
16
augustus, na het ontbijt ging ik weer naar de grote kapel, bij die grote kapel
ging ik bidden. Ik zag in die grote kapel een zuster in religieuze kleding, een
non dus. Toen ik naar buiten ging sprak die non mij aan. En zei als ik
informatie over Marpingen wou hebben dat ik naar een huis in Marpingen moest
gaan, want de echte informatie wordt achter gehouden. En niet verspreid via de
grote kapel.
Ik
sprak nog wat met die non en hadden een fijn gesprek.
Die
middag ging ik samen met die non naar dat huis waar informatie verspreid wordt.
Daar was een man en een vrouw. Zij waren niet getrouwd. Die vrouw logeerde daar
en was op een soort retraite. Die man verzorgde voor de verspreiding. Ik zag een
in een kamer een soort winkeltje.
Die
vrouw was geen zieneres van Marpingen maar die had ook iets bijzonders maar goed
dat staat los van het verhaal, Marpingen. Het is niet toevallig dat ik haar
ontmoet heb. Maar ik zocht het ook niet op.
Dit
zei die vrouw tegen mij: "Ik (die vrouw dus niet die non) bad jaren geleden
bij Marpingen en voelde zich eenzaam. Zij vroeg zich af of ze naar Lourdes moest
gaan en bad de kruisweg bij Marpingen, toen hoorde ze een innerlijke stem dat ze
niet naar Lourdes hoefde te gaan, ik ben immers hier ook verschenen."
Die
non zei verder dat het bekend was dat Pater Pio ooit zei tegen Duitse pelgrims
die naar Lourdes wilden gaan, dat ze in Duitsland een groot bedevaartsoord
hadden namelijk Marpingen waar Maria was verschenen.
En
die non zei ook, als Marpingen in Italië of Spanje had gelegen was het allang
erkend, maar die Duitsers zijn rationeel en begrijpen het niet.
Later
vroegen ze me in het huis van de verspreiding naar boven te gaan en ze hadden
die kamer omgebouwd tot een privé kapel. Daar baden we nog een tientje.
En beneden in het winkeltje kocht ik nog een videoband over Marpingen en informatie. Op die videoband staan de zieners, die de verschijningen hebben meegemaakt.
De zieners heb ik niet ontmoet. Zij wonen niet meer in Marpingen.
Duidelijk is dat de oudere bewoners, die de familie van de zieners goed kennen, in de verschijningen geloven.
Ik ben blij dat ik Marpingen heb bezocht. het was een mooie ervaring met zeer interessante ontmoetingen.
;
