Catherina's Jeugd

Catherina werd geboren op 2 mei 1806 in een klein gehucht genaamd Fain - les - Moutiers. Haar ouders zijn van boerenafkomst, een degelijk en evenwichtig soort. De vader genoot in de omtrek algemene achting, het is: Meester Pierre Laboure. In 1793 was hij getrouwd met Louise Gontard. De terreur was toen nog in volle gang. Bij de geboorte van Catherina waren er al 8 kinderen, een meisje Marie- Louise en 7 jongens. Later zouden er nog bij komen Tonine en Auguste. In deze familie waar liefde en onderlinge hulp regeerden, had God zijn plaats: de eerste. Iedere avond bidt men samen, het kind leert de gebeden al voor het kan lezen. In feite is het onderricht van Catherina een bijkomstige kwestie: de school ligt veraf, is niet verplicht, en moeder heeft zoveel te doen. Vanwege het harde werken en de opeenvolgende bevallingen gaat de gezondheid van Louise Laboure sterk achteruit en sterft zij op de leeftijd van 42 jaar. Door het gemis van moederlijke tederheid neemt Catherina als kind van 9 jaar haar toevlucht tot de onmetelijke liefde van Maria.

Na een verblijf van 2 jaar bij een tante in Saint Remy keren Catherina en haar zuster Tonine terug naar de boerderij. Catherina is dan bijna 12 jaar, ze is groot, stevig en weet alles van wat er in een huishouding nodig is.  Tijdens haar afwezigheid heeft de oudste dochter Marie- louise in Langres kennis gemaakt met de Dochters van Liefde en haar roeping begrepen. 

Na toestemming van haar vader neemt Catherina samen met Tonine de leiding over het huishouden zodat haar oudste zuster vrij is om haar weg te volgen. Het is geen kleinigheid om de leiding van de grote boerderij op zich te nemen en toch ging het kind iedere ochtend naar de kerk van Moutiers- Saint- Jean om daar de ochtendmis bij te wonen. In 1818 zal zij er haar eerste Communie doen.

Niettegenstaande haar werk verplicht Catherina zich tot grote verstervingen. Vrijdags en zaterdags vast zij, zelfs in de periode dat zij hard moet werken. Ongerust over haar gezondheid dreigt Tonine er met haar vader over te spreken. " Ga je gang", antwoordt Catherina kortaf. Pierre Laboure beperkt zich tot enkele opmerkingen.

Ondanks het vele zware werk gaat Catherina naar de kleine kerk in Fain. daar bidt zij, geknield op de stenen tegels, zelfs als het ijskoud is.  In het dorp heeft iedereen achting voor het dappere meisje. Meer dan een partij dient zich aan. Catherina is serieus, degelijk en haar vader zit er warmpjes bij.... haar antwoord is onveranderlijk: NEEN.