Heroldsbach
9-10-1949 tm 31-10-1952
Op 9 oktober 1949 verschijnt de Heilige Maagd op een berg aan zeven kinderen en een jonge vrouw.
De kinderen zien drie letters, J.H.S. in een groen schijnsel. Kort daaropvolgend zien ze een witte gestalte boven het bos. Maria roept hardop "de Moeder Gods!".
De volgende dag zien ze Haar weer. De derde dag zien ze de Moeder Gods met een kindje in Haar armen.
De kinderen brengen vanaf het begin de pastoor op de hoogte. Deze hecht veel waarde aan wat de kinderen hem mededelen. Temeer daar de derde verschijning plaats vond op de feestdag van het Moederschap van Maria1.
Dit was voor de pastoor een teken van autenthiciteit want de kinderen konden niet weten dat op deze dag het Moederschap van Maria wordt gevierd.
Bijzonder aan deze verschijningen is dat de kinderen lchamelijk contact hebbe en op een innig en liefdevolle wijze met de verschijning omgaan.. Dit uit zich in omhelzingen van de Heilige Maagd en het aanraken van haar kleding. Ook menen ze het Jezuskindje op de arm te hebben gehad.. De zeven kinderen, Maria, Gretel, Kuni, Erika, Antonie, Irma en Rosa zijn alle tussen de 10 en 11 jaar oud. De jonge vrouw, Hildegarde, is 19 jaar oud. Het innige contact wordt door de Heilige Maagd verklaard als volgt:
"Jullie moeten het kindje Jezus, de Moeder Gods en de Heiligen altijd recht in de ogen kijken, opdat je geen vreugde zoudt hebben aan onkuise blikken. Eenmaal komt alles aan het licht, het goed en het kwade. Jullie moogt hen aanraken opdat jullie handen geen onkuisheid zouden doen"
Alle ervaringen worden opgetekend door Prof. Walz die de kinderen volgde bij hun ervaringen.
Op 14 juli 1951 wordt door de Bisschop aan de Prof verboden om nog langer met de kinderen de berg op te gaan.
Vol onsteltenis schrijft hij: " We knielden ontsteld op de grond, want hieruit blijkt dat Heroldsbach een boodschap is tot een kuis leven"
De Bischop verbiedt ook, de pastoor nog langer de berg op te gaan en plaatst hem zelfs over naar een andere parochie. Vlak voor zijn dood verklaarde de pastoor dat wanneer hij niet aan zijn biechtgeheim gehouden was, de verschijningen al lang erkend zouden zijn.
Zoals bekend gaat het nieuws over verschijningen snel rond en dus kwam er een grote stroom pelgrims naar heroldsbach op gang.
Tijdens de verschijning van 25 oktober 1951 vraagt de Heilige Maagd een kapel te bouwen, welke de "Moeder Gods kapel" genoemd moet worden.
De Heilige Maagd belooft de zieners om het jaar daarop terug te komen.
De mensen blijven terugkomen naar de berg en blijven trouw bidden. Op 8 december voltrekt zich een zonnewonder dat door getuigen als volgt wordt omschreven.
Die dag, 8 december, was een donkere sombere dag overal lagen plassen en modder. Er was die dag een processie die moeizaam ingang gezet werd doordat de wegen moeilijk begaanbaar waren.
Onverwachts brak het wolkendek en kwam de zon langzaam naar voren. De mensen stonden in een fel licht. het scheen alsof de zon met gouden stralen op hen neerscheen. Ze leek als een monstrans. Op een gegeven moment ging de zon draaien, eerst naar rechts en dan naar links. het tempo waarin dit gebeurde werd opgevoerd. De stralen van de zon hadden prachtige kleuren en werkte liefelijk op de mensen en het landschap in.
De kinderen zagen de Moeder Gods en het kindje jezus. Ook andere aanwezigen meenden de Moeder Gods te zien. Weer anderen zagen in de zon de lettertekens A.M. en andere tekens. Honderden mensen waren getuige van dit fenomeen en baden. De zon trilde en schudde en leek op een gegeven moment op de menigte af te komen.
Sommige mensen, raakten in paniek, dachten dat er een ramp op komst was en baden de Moeder Gods om hulp. De zon bleef op een geschatte afstand van 50 meter stilstaan, Ondanks het felle licht kon men diep de zon kijken. Sommige meenden de Moeder Gods te zien die getooid was met een krans van sterren. Uiteindelijk steeg de zon weer naar de oorspronkelijke plaats aan de hemel. De mensen waren verrukt en verbijsterd over hetgeen ze ervaren hadden. De aanwezigen waren nu overtuigd van de echtheid van de verschijningen. De rust was net wedergekeerd toen opnieuw de kreet klonk: "de zon!!". Het zonnewonder herhaalde zich op exact de zelfde wijze als de eerste keer. Nu waren de mensen minder angstig. Na afloop van het fenomeen nam men boven het bos een wandelende ster waar en later nog een kleine goudkleurige ster. Het lied Grote God wij loven U werd met ontroering, vurig gezongen.
Tot Gretel en Erika sprak de Moeder Gods:
"Dit heb ik gedaan omdat er onder de mensen nog zoveel ongelovigen zijn."
Tot Antonie: " Het verheugd Mij dat de mensen hier elke dag komen om de Rozenkrans te bidden. Ze moeten ermee doorgaan, want het is nog niet genoeg."
Op 2 februari 1951 waren er ongeveer 30.000 mensen aanwezig toen de zon opnieuw draaide en van kleur veranderde. Er kwam een lichtkogel van het bos naar de berg en van de plaats van de verschijningen stegen lichtkogels recht naar de hemel die door de aanwezigen werden waargenomen. De mensen waren in een hel gouden licht gehuld. Deze was zo intens dat men nauwelijks de voeten kon zien.
Na afloop bleven Antonie, Gretel, Kuni en Erika te samen met een groep achter. De Moeder Gods verschijnt en zegt zeer bezorgd:
"Als de mensen Mijn wens niet vervullen, zal er veel bloed vloeien."
Antonie vraagt wat de Moeder Gods daar mee bedoelt.
"De russen zullen komen en u verslaan."
Verschrikt reageren de kinderen en vragen aan de Moeder Gods om dit onheil af te wenden.
Ze reageert door te zeggen dat men dat zelf kan door het gebed.
De kinderen vragen of zij dit aan de mensen moeten zeggen, waarop de Moeder Gods met "Ja" antwoordt.
De aanwezigen zijn geschokt en er heerst verslagenheid. Na een kwartier, als de rust is wedergekeerd, spreekt de Moeder Gods opnieuw en vraagt de aanwezigen de "Blijde rozenkrans" te bidden. De aanwezigen bidden en begrijpen de boodschap goed.
Op 6 februari neemt de Moeder Gods de rozenkrans van een van de kinderen, wikkelt die om Haar eigen handen en houdt de handen biddend omhoog. De aanwezigen zien de rozenkrans in de lucht zweven.
Op 8 februari toont de Moeder Gods op behoedzame wijze en met aankondiging het visioen van de hel. Ze zegent de rozenkransen, laat zich door de kinderen aanraken en zegent de kinderen speciaal.
De Moeder Gods draait zich om en spreidt Haar armen alsof Ze de kinderen wil beschermen.
De kinderen zien boven het bos een grote vlammenzee waarin duivels grote sprongen maken. In de vlammenzee zien ze de gezichten van mensen en dieren. De kinderen zijn geschokt. Maria zegt dat ze het niet langer kan aanzien. Gretel smeekt de Moeder Gods om het visioen te doen verdwijnen.
Na ongeveer een minuut spreidt de Moeder Gods de armen opnieuw en het visioen verdwijnt. Ze spreekt tot de kinderen:
"Laat u nooit verleiden door de boze vijand."
Op 9 februari mogen de kinderen in de Hemel kijken. Ze zien een troon waarop de Moeder Gods gaat zitten. Naast Haar staan 3 engelen. De Moeder Gods zit naast de H. drievuldigheid en heeft een scepter in Haar hand.
Op 24 februari vaardigt de bisschop een verbod uit waarin het aan de priesters verboden wordt om op de verschijningsplaats, godsdienstoefeningen te leiden.
Vanaf die dag ontvangen de kinderen de mystieke communie uit de handen van de "Kelk Engel".
Op 15 en 16 mei toont de Moeder Gods het "Russenvisioen". De kinderen zien boven het bos een oorlogstafereel waarn veel soldaten bloedend neervallen. De strijd nadert Heroldsbach, waarop de Moeder Gods het dorp met Haar mantel omhult.
Ze spreekt tot de kinderen:
"Zo zal het er eens bij jullie uit zien, Mensen bidt toch!"
De volgende dag zien ze soldaten in plassen staan die door het bloed roodgekleurd zijn. Ze zien hoe de soldaten het dorp binnengaan, de mensen uit hun huizen sleuren en ze neersteken. Ze zien de kerk en huizen brandend ineen storten. Dit is het grote gevaar waarvoor de Moeder Gods reeds in Fatima heeft gewaarschuwd.
Ze leert de kinderen, om het gevaar af te wenden het volgende gebed:
O Maria
Laat ons onder Uw mantel staan
Hij is ons huis
Daar kunnen wij niet ten gronde gaan
Op 17 mei zegt het kindje Jezus tegen de kinderen dat men kruisjes en medailles moet dragen, ook als de Russen komen. Tevens geeft hij de volgende boodschap:
"Als ge niet vurig bidt, zullen de Russen komenen u verslaan"
Op 2 oktober 1951 zien de kinderen boven het bos in een lichtstraal het kruis zweven. Het lichaam van Jezus bloedde uit alle wonden. Uit wond in de zij kwam een lichtstraal. Engelen vingen het bloed uit de zijwond en de handen op in een kelk. Het bloed uit de wonden aan de voeten stroomde het vagevuur in en bracht verkwikking aan de arme zielen. Boven Jezus zweefde de Heilige geest in de vorm van een duif. Al zwevend maakte de duif, tot driemaal toe, het kruisteken en gaf daarmee de zegen.
Op 17 april 1952 ziet Kuni boven het bos vjif engelen met ieder een zwaard in de hand. De betekenis van dit visioen was dat er een tijd van zware geestelijke strijd zou zijn/komen.
Maria ziet een engel met prachtige rozen. De engel zegt tegen haar:
"Zoals deze rozen opbloeien zo moet ook het gebed van de mensen opbloeien."
Op 31 oktober 1952 verschijnt de Moeder Gods voor de laatste maal in Heroldsbach en drukt de kinderen het volgende op het hart.
- brengt offers en doe boete voor de bekering van de zondaars.
- blijft braaf en beoefen de ware nederigheid
- roept Mij aan als je in gevaar bent een zonde te doen
- vereert bijzonder de H. maria Goretti en de H. Aloysius als de zonde dreigt
- wankelt niet als de tijd zwaar wordt
- blijft altijd oprecht , nederig en gehoorzaam tot aan de laatste dag
-bidt veel voor de priesters.
Op 30 augustus stierf de pastoor die door de bisschop was overgeplaatst. In een open kist werd hij naar de parochie van Heroldsbach teruggebracht. De begrafenis was een helden begrafenis. Zijn graf wordt door menig pelgrim, die Heroldsbach aan doet, bezocht.
De visie van de kerk:
De eerste pastoor van de kinderen stond bijzonder positief tegenover de verschijningen en was persoonlijk overtuigd van de autenticiteit.
Eeen priester (Dr. Heer) deed in opdracht van de bisschop onderzoek naar de verschijningen en volgde het gebeuren lange tijd. Deze priester en wetenschapper kwam tot de conclusie dat de verschijningen, absoluut, erkend moesten worden.
Ich habe dich so lieb
Dich will ich loben und preisen in alle Ewigkeit
Ich danke dir O Jesulein
Ich schließ dich in mein Herz hinein
O mein liebes Jesulein
Aan de zienstertjes van Heroldsbach geleerd door de H. Maagd Maria op 27 april 1950.
Mijn lief Kindeke
Ik houd zoveel van Jou
Jou wil ik loven en prijzen door alle eeuwen heen
Ik dank je mijn lief Kindeke
Jij zult de Ware Redder zijn
O mijn lief klein Kindeke
Vertaald in Brunssum op 24 april 1989 door Jos de Bres.
