Onze Lieve Vrouwe ter Nood

Koeienhoeder Nelis uit het gehucht Runxputte kon het niet helpen, dat hij op zijn achtendertigste jaar nog niet verder kon tellen dan twaalf! Maar bij Onze-Lieve-Heer stond hij blijkbaar in groot aanzien! Want toen hij in het voorjaar kievitseieren ging zoeken op het land van boer Siemen, trapte hij met zijn klomp op een kantig blok onder het zand. Hij woelde deze met zijn handen los en greep er naar om hem weg te gooien. Maar bukkend zag hij dat het een houten beeldje was van Maria met het Jezuskind.

Zijn moeder veegde het met een doek schoon van zand en stof en borg het in een oude koffer om het de volgende dag te dragen naar meneer pastoor. Maar toen Nelis zich 's morgens over het land van boer Siemen naar zijn koeien repte, vond hij bij een kuiltje met drie kievitseieren weer het houten beeld van de Moedermaagd…..

Tegelijkertijd voer een rijk koopman uit Alkmaar, Johannes Mors genaamd, met een schip vol ijzer op zee.
Toen hij met zijn boot dagenlang dobberde zonder wind, zodat hij met zijn matrozen de hongerdood dreigde te sterven, droomde hij van het Runxputter beeldje van Nelis, zonder dat hij er ooit van had gehoord. Een vrouwenstem zei: "De wind zal waaien als je mij vereren gaat!". Hij had niet mooier kunnen dromen, want zijn schip voer mee met de zuidenwind.

En toen hij later het gehucht Runxputte had gevonden, had hij gouddukaten meegebracht voor het bouwen van een stenen kapel, waarover reeds in 1409 een rector werd aangesteld. Van toen af aan stroomde het volk toe van heinde en verre en zocht troost bij de Maria, die alle noden van de mensen kent. Er werden op dit mooie stukje land meer weesgegroeten gebeden dan er tulpen zouden bloeien op de bollenvelden rondom.

Het moet werkelijk voor de omwonenden en de pelgrims een zware beproeving zijn geweest, toen harde krijgslieden in 1573 bij het beleg van Alkmaar de kapel tot een troosteloze ruïne maakten. Toch bleven de bedevaartgangers toestromen, ondanks de tegenwerking van de machtshebbers, die zelfs de ruïne niet met rust konden laten en het puin daarvan lieten wegkruien en verstrooien over de velden.

In 1905 werd de Runxputte teruggevonden en enkele dagen later ook de fundamenten van de verwoeste kapel. In 1909 kwam de voorlopige Genadekapel gereed. Rond de dertiger jaren van deze eeuw bouwde een bekwaam bouwmeester, Jan Stuyt, een nieuwe kapel.

Onze Lieve Vrouw ter Nood te Heiloo
Kapellaan 13
1851 PE Heiloo

 

 

Met dank aan Zr. Humilia en Anneke den Westen(OLV ter Nood)