Merovingen

De Merovingen waren een dynastie van Frankische koningen, die een regelmatig veranderend gebied in delen van het huidige Frankrijk en Duitsland regeerden van de 5e tot de 8e eeuw.

Geschiedenis
De Merovingische dynastie dankt zijn naam aan Merovech, koning van de Salische Franken van 447 tot 457. Zijn kleinzoon, Clovis, kon het grootste deel van Gallië ten noorden van de Loire verenigen. Hij is ook verantwoordelijk voor het verspreiden van het katholicisme in Frankrijk en omstreken, toen hij zich in 496 liet dopen. Clovis verdeelde zijn rijk na zijn dood over zijn vier zonen naar Frankische gewoonte.
De Merovingen zijn ook verantwoordelijk voor het ontstaan van het feodalisme, toen deze koningen hertogen verantwoordelijk stelden voor het regeren, verdedigen en rechtspreken in kleine delen van hun koninkrijk.
Tegen de 7e eeuw hadden de koningen weinig feitelijke macht meer, en waren vooral symbolische figuren. Ze begonnen zichzelf steeds meer toe te leggen op wereldlijke geneugten, en lieten het regeren van hun koninkrijk over aan hofmeiers (major domo in het Latijn). Het ambt van hofmeier werd erfelijk vanaf de Karolingen. 

De Karolingen onttroonden de Merovingen in 751, toen Pepijn de Korte de Frankische edelen achter zich kreeg en de laatste Merovingische koning, Childeric III, afzette.


Lijst Merovingische koningen
447 - 458: Merovech 
458 - 482: Childeric I 
482 - 511: Clovis I 
511 - 558: Childebert I 
558 - 562: Chlothar I 
562 - 566: Charibert 
562 - 575: Sigebert I 
566 - 584: Chilperic I 
584 - 628: Chlothar II 
628 - 637: Dagobert I 
637 - 655: Clovis II 
655 - 668: Chlotar III 
668 - 674: Childeric II 
674 - 678: Dagobert II 
674 - 691: Theuderic III 
691 - 695: Clovis III 
695 - 711: Childebert II 
711 - 716: Dagobert III 
716 - 721: Chilperic II 
721 - 737: Theuderic IV 
743 - 751: Childeric III