Onze Lieve Vrouw is verschenen in Spanje Een Boodschap voor de wereld.


Inleiding

De boodschap van Onze Lieve Vrouw aan de meisjes Mari-Loli, Conchita, Jacinta en Mari-Cruz werd openbaar gemaakt op 18 oktober 1961. Uitgedrukt in eenvoudige taal en aangepast aan het geestelijk en cultureel niveau van de meisjes is dit de boodschap: "Wij moeten heel veel boete doen en veel offers brengen. Wij moeten dikwijls het H.Sacrament bezoeken. Maar bovenal moeten we erg goed leven, want anders zullen we gestraft worden. Reeds vult de beker van de Gerechtigheid zich en als we ons leven niet beteren, zal er een grote kastijding komen." Veel mensen die als sceptici naar Garabandal gingen, kwamen er als gelovigen vandaan. Een drastische, geestelijke verandering ten goede voltrok zich in hen: een groot verlangen en vast voornemen om God meer lief te hebben, tevens om meer zorg te hebben om de medemens. Zij waren getroffen bij het zien van de natuurlijke wijze waarop de ziensters spraken met hun onzichtbare Moeder. De kinderen zeiden dat de Maagd Maria vaak glimlachte, maar dat het duidelijk werd, dat Haar redenen om te komen zeer, zéér ernstige waren. (Zie de boodschap).

Op de avond van 18 juni 1961 waren vier meisjes aan het spelen aan de rand van het dorp: Conchita Gonzalez, Maria Dolores (Mari-Loli) Mazon, Jacinta Gonzalez en Maria-Cruz Gonzalez. Maria-Cruz was 11 jaar, de anderen 12 en allen kwamen zij uit arme gezinnen. Plotseling hoorden zij een hard geluid, als dat van de donder, en zij zagen de stralende gestalte voor zich van de Aartsengel Michaël. De daarop volgende dagen verscheen de Aartsengel hen opnieuw op dezelfde plaats. Hij kondigde aan, dat zij op 2 juli Onze Lieve Vrouw zouden zien. Dit was het begin van de gebeurtenissen in Garabandal.

Onze Lieve Vrouw van de Karmel

Het nieuws verspreidde zich snel in de hele omtrek. De 2de juli was een zondag en het dorpje was stampvol. Er waren mensen uit alle lagen van de bevolking en velen kwamen van buiten de stad, onder wie verschillende priesters en medici. Om zes uur in de avond gingen de meisjes naar de plaats waar de Engel verschenen was en tot grote verrassing van de menigte raakten zij in extase. Onze Lieve Vrouw verscheen hen vergezeld van twee engelen, een van hen was St. Michaël. De meisjes beschreven het visioen als volgt: "Zij draagt een wit kleed met een blauwe mantel en een kroon van gouden sterren. Haar handen zijn slank. Er hangt een bruin scapulier aan Haar rechterarm, behalve als Zij het Kind Jezus in Haar armen draagt. Haar haar, diep bruin, heeft de scheiding in het midden. Haar gezicht is enigszins langwerpig met een fijne neus. Zij heeft een lieftallige mond met enigszins dunne lippen. Zij lijkt een jonge vrouw van ongeveer 18 jaar. Zij is tamelijk groot. Er bestaat geen stem die klinkt als de hare. Geen vrouw is Haar gelijke, in geen enkel opzicht." Onze Lieve Vrouw maakte zich bekend als Onze Lieve Vrouw van de Karmel. Af en toe beroerde de wind Haar lange haar, wat tot Haar middel reikte. De meisjes spraken met de Maagd uiterst natuurlijk. "Wij vertelden Haar", zeiden ze "over onze taken, hoe we naar de weilanden gingen..." en "Zij glimlachte bij de alledaagse dingen die we Haar vertelden." Onze Lieve Vrouw liet de kinderen zien, hoe zij met Haar moesten omgaan: "Als kinderen die met hun moeder praten en haar alles vertellen... Kinderen die opgetogen zijn haar weer te zien, nadat ze een tijdje weg is geweest."

De Extasen

Wanneer de meisjes de verschijning zagen, vielen zij onmiddellijk op hun knieën, met een harde klap op de scherpe rotsgrond neerkomend, zonder dat zij tekenen vertoonden van letsel. De uitdrukking op hun gezichten was ineens veranderd. Hun blik werd buitengewoon mooi, zacht, van een diepe mystiek. Er zijn geen woorden voor om deze verandering behoorlijk te beschrijven. Zij waren volkomen opgenomen in hun verrukking, zich niet bewust van wie of wat ook, maar wel van elkaar! Zij reageerden niet op prikken, vlammen of slagen. Alle pogingen om hen af te leiden mislukten. Krachtige lichtbronnen werden op hen gericht, maar ze knipperden niet met hun ogen, knepen ze zelfs niet dicht, gaven geen enkel blijk van ongemak. Integendeel, hun ogen bleven wijd open en drukten intense vreugde uit. Maar zodra de meisjes terugkeerden in hun normale toestand, beschermden zij onmiddellijk hun ogen tegen die felle lichten, die onder normale omstandigheden blijvend oogletsel zouden hebben veroorzaakt. Gedurende deze extasen, die van een paar minuten tot verschillende uren duurden, scheen tijd niet te tellen. Bij veel gelegenheden bleven zij onbeweeglijk in een onmogelijke stand, uit balans, in beeldschone houdingen, hoofden schuin achterover, ogen omhoog kijkend, knielend op de rotsen of met blote benen in de sneeuw. Aan het eind van de extase vertoonden zij geen tekens van opwinding of nervositeit, maar juist diepe, innige vreugde.

Meer verschijningen

Na deze eerste verschijning volgden er meerdere. Gedurende 1961 en 1962 verscheen Onze Lieve Vrouw verschillende keren elke week. De vier meisjes kregen de verschijning niet altijd gezamenlijk. Soms slechts een van hen, bij andere gelegenheden kregen er twee of drie het visioen. Ook vond het niet altijd plaats op hetzelfde uur van de dag. Onze Lieve Vrouw verscheen vaak laat in de avond en zelfs vroeg in de morgen, daarmee een houding van offer en boete tot uitdrukking brengend in dezelfde uren, dat onze Heer het meest wordt beledigd door de zonden van de mensen. Desondanks stonden de meisjes de volgende morgen zoals gebruikelijk vroeg op om op de velden te werken, bundels gras of takkenbossen te dragen of het vee te hoeden en de schapen, zonder tekens van vermoeidheid.

Een nieuw fenomeen

Spoedig nadat Onze Lieve Vrouw van de Karmel verscheen, begonnen de wandelingen in extase. De meisjes gingen door heel het dorp de wegen omhoog en omlaag, huizen in en uit, op alle uren van de dag en avond, hindernissen ontwijkend zonder weifelen, alleen geleid door het Visioen. Meermalen renden zij met grote snelheid van de steile berghelling af, zelfs achterwaarts, zodat het voor de verbaasde toeschouwers onmogelijk was hen te volgen. Hun lichamen leken niet onderhevig te zijn aan de zwaar tekracht, maar begiftigd met een soort geestelijke lenigheid. Tijdens hun snelle rennen werden soms aan hen toevertrouwde voorwerpen verloren. Maar, bij het opnieuw zien van Onze Gezegende Moeder, vroegen zij Haar waar die voorwerpen waren en Zij wees hun de plek.

Het wonder v.d. Hostie

Boven het dorp ligt een steile heuvel, waarop een groep van 9 dennebomen staat. "Op een dag", zo zeiden de meisjes, "verscheen ons een engel met een gouden kelk bij 'de Dennebomen'. Hij verzocht ons het Confiteor op te zeggen en daarna gaf hij ons de H.Communie." Deze wonderbaarlijke gunst viel hen menigmaal ten deel tijdens de dagen dat de parochiepriester van het naburige Cosio niet naar Garabandal kon komen. Het was mogelijk om enige van deze Communies te filmen met gebruik van erg sterk licht. De bewegingen van lippen en tongen van de meisjes gaven een erg nauwkeurig beeld van een werkelijke Communie. Op 2 mei 1962 vertelde de engel aan Conchita dat God een wonder wilde doen, zodat alle mensen zouden geloven: zij zouden de Heilige Hostie op het ogenblik van de Communie op haar tong zien en zij moest dit wonder 15 dagen tevoren aankondigen. Op 18 juli 1962 was het dorp vol met bezoekers. Conchita, die in haar huis was gebleven steeds omringd van bezoekers, kwam te middernacht in extase en ging naar buiten, de straat op. Op korte afstand van haar huis viel zij op haar knieën neer midden in de menigte. Er werden lampen op haar gericht. Zij stak haar tong uit, waarop zoals ieder kon zien, niets lag. Enige ogenblikken later verscheen op haar tong een witte hostie en bleef daar een paar minuten. Een zakenman uit Barcelona, Don Alegrando Damians, die minder dan 1 meter van het meisje af stond, wist zich te verzekeren van enige zeer goede filmbeelden. De film bevatte wel 79 beeldjes van dit buitengewone gebeuren. Deze zelfde getuige schreef een verslag dat hij de bisschop van Santandèr voorlegde tezamen met een kopie van de film. Het aantal getuigen was bij deze gelegenheid zeer groot: er waren mensen van verschillende culturen en sociale klassen. Don Benjamin Gomez, een boer uit Potes, schreef: "Ik stond nog geen armlengte van het meisje af. Ik zag heel goed dat haar tong volkomen zuiver was. Het meisje bewoog niet. Plotseling verscheen de Heilige Hostie op de tong. Deze was wit, blinkend en schitterend. De Hostie deed me denken aan sneeuw als de zon er over strijkt met zijn prachtige stralen. Het gezicht van het meisje was heel mooi omgevormd, in hemelse extase. Haar gezicht was als van een engel. Ik kan met zekerheid stellen, dat zij daar bewegingloos was, ook haar handen en tong. In deze houding ontving zij de H. Hostie. Wij hadden tijd genoeg om dit prachtig verschijnsel op ons te laten in- werken en we waren met velen. Tot die dag was ik een ongelovige. Ik ben niet het type katholiek, dat gemakkelijk het voorwerp wordt van hallucinatie of inbeelding. Ik had mij tot dat moment niet bekommerd om God, behalve dan om Hem te beledigen. In april ging ik biechten, maar vóór die tijd had ik in geen 23 jaar gebiecht." Dit wonder van de Hostie is een ware bevestiging van de verschijningen van Onze Gezegende Moeder in Garabandal en van de echtheid van Haar boodschap. Maar een nóg groter wonder is beloofd.

Kus van Maria

Veel bezoekers en dorpelingen gaven de meisjes voorwerpen voor Onze Lieve Vrouw zoals bijbels, rozenkransen, scapulieren, medailles, kruisen, trouwringen enz. om te kussen. In extase hieven de meisjes deze naar Onze Lieve Vrouw op en Zij kuste ze. Daarna gaven de meisjes, door Haar geleid, de voorwerpen terug aan de juiste eigenaars, zelfs in gevallen waarin deze het voorwerp hadden toevertrouwd aan iemand anders en het kind dus niet wist, wie de echte eigenaar was. Voorwerpen "gekust" door Onze Lieve Vrouw van de Karmel zijn instrumenten geworden van heel bijzondere gunsten. Van tijd tot tijd hebben zij een geheimnisvolle geur als van rozen verspreid. " Onze Lieve Vrouw zegt", schreef Conchita, "dat Jezus wonderen wil bewerken middels de door Haar gekuste voorwerpen. Degenen die ze bij zich dragen met geloof en vertrouwen zullen hun vagevuur hier op aarde krijgen." Tijdens de extase droegen de meisjes dikwijls een crucifix in hun hand, dat Onze Lieve Vrouw had gekust, en Zij gaf de meisjes te kennen, dat zij de omstanders met hun kruis moesten zegenen en het hun zo aanreiken, dat zij het konden kussen. Vele getuigen, die de meisjes zagen naderen, ervoeren zo'n sterke geestelijke vrede en vreugde, dat zij innerlijk diep geroerd werden. Zonder schaamte huilden zij, het bovennatuurlijk karakter van wat zij zagen erkennend. Zij hoorden en voelden in hun binnenste de werkelijke tegenwoordigheid van de Moeder van God. De bekering van ongelovigen en belijders van andere godsdiensten, van zielen die lijden aan religieuze onverschilligheid, de bekering van veel zondaars: állen hebben hiervan een vermeerdering van geloof, hoop en liefde ondervonden.

Een nieuwe boodschap

Op de 1ste januari 1965 kreeg Conchita een verschijning van Onze Lieve Vrouw die haar vertelde, dat Zij op 18 juni, de vierde verjaardag van de verschijningen, nog een boodschap zou geven. Dientengevolge onthulde Conchita deze belofte van Onze Lieve Vrouw ongeveer 6 maanden voor de feitelijke datum. Op 18 juni verzamelden zich 2000 mensen in Garabandal: Fransen, Duitsers, Engelsen, Italianen, Amerikanen en Polen voegden zich bij de groepen uit de verschillende delen van Spanje. De Spanjaarden waren in de minderheid; misschien lag dit aan het feit, dat de verschijningen praktisch geen publiciteit hadden gekregen. De Fransen vormden de grootste groep. Er waren journalisten, camera's van de Italiaanse TV en cameramensen van NO-DO (het Spaanse officiële documentaire nieuwsprogramma). Conchita kwam om half twaalf 's avonds uit haar huis en wandelde naar de weg, die naar "de Dennebomen" leidt, naar de plaats met de naam Cuadro. Daar ging zij geheel op in een extase, die 16 minuten duurde. St. Michaël verscheen haar en bezorgde haar de boodschap van Onze Lieve Vrouw, die de volgende morgen openbaar werd gemaakt:

Boodschap van Onze Lieve Vrouw aan de wereld, gegeven door tussenkomst van de Aartsengel Michaël. De engel zei: "Aangezien Mijn boodschap van 18 oktober niet bekend is gemaakt aan de wereld en niet is nageleefd, zeg Ik je dat dit Mijn laatste boodschap is. Vroeger werd de kelk gevuld. Nu loopt deze over. Veel kardinalen, veel bisschoppen en veel priesters zijn op de weg van het verderf en zij sleuren met zich vele zielen mee. Aan de Heilige Eucharistie wordt steeds minder waarde gehecht, minder eer bewezen. Wij moeten Gods toorn over ons afwenden door onze pogingen ons leven te beteren. Als wij oprecht vergiffenis vragen, zal Hij ons vergeven. Ik, jullie Moeder, wil jullie door tussen- komst van St. Michaël de Aartsengel zeggen, dat je je leven moet verbeteren. Jullie ontvangen nu al een van de laatste waarschuwingen. Ik houd erg veel van jullie en wil jullie veroordeling niet. Vraag ons oprecht en we zullen het geven... Jullie moeten meer offers brengen. Denk aan het Lijden van Jezus. Uit deze boodschap kan men duidelijk de teleurstelling voelen van Onze Lieve Vrouw over de geringe aandacht, geschonken aan Haar boodschap van 18 oktober 1961. De Gezegende Moeder toont Haar moederlijke bezorgdheid om de priesters en om de noodzaak de H.Eucharistie de plaats te geven waar deze hoort: in het centrum van de geheimen van ons Geloof. Om ons aan te sporen tot offeren beveelt Zij aan het Lijden van Onze Heer te overwegen. Onze Gezegende Moeder heeft ons verteld, dat dit Haar laatste boodschap is. Daarom wenst Zij dat al Haar kinderen luisteren naar Haar pleidooi vóór de waarschuwing en het wonder. Om die reden wenst Zij dat wij deze dringende boodschap zullen verspreiden zo breed als mogelijk is. De enige andere persoon die Onze Gezegende Moeder in Garabandal zag, was een 38-jarige Jezuïet Pater Luis Marie Andréu. Op 8 augustus 1961 was de gehele gemeenschap in Garabandal getroffen door de eerbied, waarmee Pater Luis zijn laatste, zoals later bleek, H. Mis opdroeg. Pater Luis bevond zich tussen de toeschouwers bij "de Dennebomen", toen hij plotseling volledig deelde in de reeks gebeurtenissen te Garabandal. Men hoorde hem zeggen: "Een Wonder! Een Wonder!" Hij zag de Maagd Maria en dat niet alleen: hem werd ook het toekomstige "Grote Wonder" getoond. De kinderen in extase verstonden, dat Onze Lieve Vrouw tot hem zei: "Je zult spoedig bij Mij zijn." Ofschoon hij nooit een ernstige ziektegeschiedenis heeft gehad, stierf hij diezelfde avond van volmaakte vreugde. Zijn laatste woor- den waren: "O! Wat een goede en beminnelijke Moeder hebben wij in de hemel... wat ben ik gelukkig... wat een gunst heeft de Gezegende Maagd mij verleend. Wat gelukkig zijn wij een Moeder in de hemel te hebben zoals Zij. Er is geen reden voor om het bovennatuurlijk leven te vrezen. De meisjes hebben ons een voorbeeld gegeven hoe wij de Gezegende Maagd moeten bejegenen. Er is in mij geen enkele twijfel, dat de gebeurtenissen waar de meisjes in betrokken zijn, wáár zijn. Waarom zou de Gezegende Maagd ons hebben uitgekozen? Dit is de gelukkigste dag van mijn leven." Met deze woorden boog de Pater zijn hoofd en stierf. Onze Lieve Vrouw heeft gezegd, "dat op de dag NA het "wonder" zijn lichaam in ongerepte staat zal worden gevonden." Onze Gezegende Moeder schonk speciale aandacht aan en toonde betrokkenheid op alle priesters, hun herhaaldelijk vragend naar Garabandal te komen. Zij gaf de meisjes het vermogen hen te herkennen, zelfs wanneer zij als leken gekleed waren, om hun de toestand van hun zielen te onthullen. Zij leerde de kinderen dat priesters belangrijker zijn dan engelen, want door hun priesterwijding hebben zij de macht brood en wijn te veranderen in het Lichaam en Bloed van Christus tijdens het H. Misoffer.

De waarschuwing

Conchita schreef: "De waarschuwing komt rechtstreeks van God en zal zichtbaar zijn voor heel de wereld en vanaf elke plaats, waar men zich ook bevindt. Het zal zijn als een blootleggen van onze zonden, gezien en gevoeld door iedereen: gelovige en ongelovige gelijkelijk, ongeacht tot welke godsdienst men behoort." Het zal plaatsvinden in de lucht en niemand kan dit gebeuren voorkomen. We zullen liever dood zijn dan deze "Waarschuwing" door te maken. Maar men zal er niet aan sterven. Het zal een "bijstelling" zijn van ons geweten. Grote angst zal het veroorzaken en het zal ons in ons binnenste de gevolgen doen zien van onze eigen zonden. Het zal zijn als een waarschuwing voor de komende straf. Op deze wijze zal de wereld een middel tot zuivering aangeboden worden om zichzelf voor te bereiden op de buitengewone genade van het grote wonder. Onze Gezegende Moeder vertelde aan Jacinta, dat "de waarschuwing zal komen als de toestand op z'n slechtst is." Ook zei Zij dat 'het Wonder' binnen een jaar zal gebeuren na "De Waarschuwing". De datum werd niet aan de ziensters onthuld, zij het dat Mari-Loli wel het jaar weet.

De Straf

Als we geen aandacht besteden aan de boodschap zal de door Onze Lieve Vrouw aangekondigde straf na het wonder over de wereld komen. Tijdens een van hun extasen baden de meisjes hardop voor de onschuldige kinderen, maar ondanks de extase vergoten zij tegelijkertijd tranen. Sinds de dag dat zij kennis kregen van de straf, hebben zij een grote geest van offervaardigheid ontwikkeld. Zij bidden heel veel voor de zondaars en voor de priesters. Zij zeggen dikwijls dat als priesters niet zijn, wie ze zouden móeten zijn, er veel zielen verloren zullen gaan. Conchita heeft geschreven: "Ik kan niet onthullen wat voor soort straf het is, behalve dat het een gevolg zal zijn van een directe tussenkomst van God, wat het verschrikkelijker en vreeswekkender maakt dan wat we ons ook maar kunnen voorstellen. Voor de kinderen zal het minder erg zijn een natuurlijke dood te sterven dan door de straf om te komen. Alle katholieken moeten vóór de straf biechten en alle andere mensen zouden spijt moeten hebben over hun zonden. Toen ik HET (de straf) zag, voelde ik een grote angst, zelfs al zag ik tegelijkertijd Onze Gezegende Moeder. Toen Onze Lieve Vrouw tot de meisjes over de straf sprak, kreeg Haar gezicht een zeer droevige uitdrukking. De meisjes onthulden: "Wij hebben Haar nooit zo ernstig gezien." Toen Zij zei: "Reeds vult de beker zich", sprak Zij met een zeer lage stem.

Wat zegt de wetenschap over Garabandal?

Veel eminente wetenschappers hebben de gebeurtenissen bestudeerd en de personen betrokken bij Garabandal bezocht. Geen van hen - voorzover gevonden - heeft een bevredigende wetenschappelijke verklaring voor deze gebeurtenissen. Allen zijn het er wel over eens, dat wat in Garabandal gebeurd is, menselijkerwijs onverklaarbaar is èn iets is dat aandacht en respect verdient. Eén ding is duidelijk: de verschijningen hebben ons innerlijk veranderd, nog voordat be-paalde feiten voor de wetenschap onverklaarbaar bleken. Na jaren van observatie heeft een kinderspecialist verklaard, dat de meisjes altijd volkomen normaal zijn geweest en dat de extasen niet vallen onder welk bekend fysiologisch verschijnsel ook. Dr. Ricardo Puncernau, een alom bekend neuropsychiater in Barcelona stelt: "Zelf bij de feiten tegenwoordig geweest zijnde, is het voor de wetenschapper moeilijk om er een louter natuurlijke verklaring voor te geven. Vanuit een strikt wetenschappelijk oogpunt kan men, tenminste tot dusver, de mogelijkheid van een bovennatuurlijke oorzaak voor al deze verschijnselen niet ontkennen. Dr. Gasca Ruiz en Dr. Ortis Gonzalez, die deze verschijnselen ook hebben bestudeerd, stellen: "De stilte hierover bewaren zou wat ons betreft je reinste wetenschappelijke lafheid betekenen. Wij vinden geen overtuigende wetenschappelijke verklaring voor deze verschijnselen." Onze Gezegende Moeder bepleit, terwijl ze Haar grote liefde als Moeder toont, bij ieder van ons met Haar mee te werken, om in diep verantwoordelijkheidsbesef de arm van de Goddelijke Gerechtigheid, die op het punt staat neer te komen op een blinde en dove mensheid, tegen te houden. Wij zouden ons bewust moeten zijn van het feit, dat de situatie in de wereld buitengewoon ernstig is en dat wij onszelf blootstellen aan een dreigende kastijding.

Het Kerkelijk Standpunt

Zoals altijd is de Kerk met grote voorzichtigheid te werk gegaan ten aanzien van de verschijningen. Het duurde 13 jaar voordat de Kerk tot een officiële goedkeuring kwam ten aanzien van de verschijningen in Fatima, zelfs nadat 70.000 mensen getuigen waren van het zonnewonder. Een speciale afgezant van het H. Officie werd naar Garabandal gezonden om de getuigen van de verschijningen aan een onderzoek te onderwerpen. Op speciaal verzoek van de Voorzitter van genoemde Congregatie voor de Geloofsleer, Kardinaal Ottaviani, ging Conchita in 1966 naar Rome vergezeld van haar moeder en een priester. Zij ontmoette Kardinaal Ottaviani en andere officiële persoonlijkheden van het Vaticaan. Samen met Kardinaal Marella werd zij door Paus Paulus VI in een privé-audiëntie ontvan-gen. Om voor de hand liggende redenen kan er niets meer worden gezegd, gezien deze interventie van Rome. Evenwel, het bezoek van Conchita aan het H.Officie moet noodzakelijk bevestigd worden om de valse geruchten te weerleggen, dat Conchita geen privé-audiëntie bij Zijne Heiligheid zou zijn verleend. De Paus zei haar: "Conchita, ik zegen je en met mij zegent jou de gehele Kerk." Mgr. Del Val Gallo, de bisschop van het diocees, waarbinnen S. Sebastian de Garabandal valt, staat positief tegenover de gebeurtenissen. Zo mogen priesters met hun pelgrimgroepen gebruik maken van de plaatselijke parochiekerk voor de Diensten.

terug naar boven