Onze Lieve Vrouw van Suliva
Litouwen
In 1251 was litouwen het laatste gebied in Europa dat gekerstend werd en werd de jongste
dochter van de kerk genoemd. Een tijdlang floreerde het christendom maar langzamerhand stroomde
de kerk leeg en ketterij en de refomratie deden de Rooms-katholieke kerk kleiner worden.
In 1608 gebeurde er iets in een klein plaatsje Siluva genaamd, dat het tij deed keren.
Tweehondervijfitg jaar voordat Maria zich toonde aan Bernadette, verscheen Zij in het plaatsje Suliva.
Het eigenlijke verhaal begon in 1457. Een diplomaat, Peter Giedgaudas, liet een kerk bouwen en schonnk land
aan de kerk.
Op een van zijn vele reizen naar Rome, kwam hij in het bezi van een prachtig schilderij, voorstellende Maria met het
kindje Jezus in de armen. Hij nam het mee en schonk het aan de kerk waar het kwam te hangen op een speciale plaats.
Een lange tijd werd er gebeden bij het schilderij door vele gelovigen.
Toen de reformatie begon, bleef ook litouwen niet gespaard. In 1532 bekeerde de lokale gouverneur
zich tot het calvinisme en vele notabelen volgden. De katholieken in litouwen en vanzelfsprekend in
Siluva leden onder de onderdrukking door de calvinisten. Vele kerkelijke bezittingen werden geonfisceerd
en vervielen aan de calvinistische heersers.
Toen de pastoor van Siluva zich bewust werd van de de gebeurtenissen, liet hij een stalen kist maken waarin hij het
schilderij en andere belangrijke kerkelijke schatten stopte. Hij verzegelde de kist en liet hem begraven in de grond nabij een
grote rots.
Niet veel later viel ook de kerk in Siluva ten prooi aan de calvinisten.
Meer dan 80 jaar gingen voorbij en het leek alsof de Rooms-katholieke kerk in Siluva daadwerkelijk was uitgestorven.
God vond het genoeg en intervenieerde in de calvinistische revolutie door een verschijning van Maria.
Op een zomerdag in 1608 was een groep kinderen schapen aan het hoeden in het veld nabij Siluva.
Ze speelden vlakbij een grote rots die aan de rand van een bosperceel lag.
Plotseling stond een van hen als aan de grond genageld en staarde in de richting van de rots. Boven op de rots stond een
mooie jonge vrouw met een kindje op haar arm. Ze straalde een tederhedi uit die overweldigend was. Ze sprak niet maar keek met een
verdrietige blik naar de kinderen. De vrouw was gekleed in de blauw wit gewaad dat de kinderen vreemd was en niet werd gedragen in de streek.
Ze had lang bruin haar dat over haar schouders viel en een vreemd licht omgaf de vrouw en het kind.
De kinderen waren stomverbaasd en angst maakte zich van hen meester toen de vrouw even plotseling als ze was verschenen, in het niets
verdween.
De kinderen kinderen maakte het gebeuren wereldkundig en een van de jongens ging naar de dominee. Deze sommeerde de jongen
dat hij zijn fantasie in toom moest houden en het vreemde verhaal voor zich moest houden.
Doordat de kinderen hun verhaal deden aan hun ouders ging het als een lopend vuur rond in het dorp en de omgeving.
De volgende ochtend hadden diverse bewoners zich naar de plek van de verschijning begeven. Velen waren overtiugd van de waarheid van het
verhaal van de kinderen omdat een ieder appart excact het zelfde vertelde.
De dominee vernam dat een groep mensen zich had begeven naar de rots.Ook hij ging er heen en deed het geheel af als Rooms bijgeloof. Hij waarschuwde
de mensen dat dit het werk van de duivel was.
Toen de dominee even pauzeerde om adem te halen werd de aandacht afgeleid door een geluid dat uit de richting van de rots kwam.
Allen richtten hun blikken op de rots en zagen de huilende vrouw met het kind op de arm, excat zoals de kinderen
het hadden beschreven. De mensen waren met stomheid geslagen. Zelfs de dominee kon niets anders doen dan staren.
Het gezicht van de vrouw was gehuld in een nevel van grote zorgen en bittere tranen stroomden van haar wangen.
De dominee hervond zichzelf en vroeg de vrouw waarom zij huilde.
De vrouw antwoordde met een stem die vervuld was van verdriet:
"Er was een tijd dat mijn Zoon werd vereerd door mijn mensen op deze plaats. Echter nu is deze heilige grond toegewezen aan de
ploeger en de veehouder en de dieren die er grazen."
Zonder verder te spreken verdween de vrouw als sneeuw voor de zon.
De verschijning had grote impact en vele keerden terug naar de katholieke kerk. De kerk groeide gestaag en zelfs zo gestaag
dat 10 jaar later tijdens het feest van maria geboorte,dat gevierd werd op de plaats van de verschijningen
meer dan 11000 mensen ter communie gingen.
Het was alleen al een wonder dat de Moeder Gods zich toonde in een dorp en op een plaats waar geen kerk was. Voor de Bisschop was
dit reden om een onderzoek in te stellen. Hij stelde pater John Kazakevicus aan om onderzoek te doen en alle getuigen
te horen.
Zoals bij vele verschijningen van Maria is er meestal een beeltenis of beeld dat herinnerd aan de gebeurtenissen.
Bij Onzie lieve Vrouwe van Suliva is dat niet anders.
Een blinde man van meer dan 100 jaar oud leefde vlakbij het dorp. Het verhaal van de verschijningen bereikte ook hem.
Hij herinnerde zich dat hij, 80 jaar geleden, op een nacht een ijzeren kist had helpen begraven nabij de rots.
Hij stelde de bewoners op de hoogte en deze brachten hem naar de plek van de verschijningen in de hoop dat hij de plek terug kon vinden.
Op het moment dat hij de plek betrad kreeg hij onmiddellijk zijn gezichtsvermogen terug.
Hij wees de preciese plek aan waar de kist begraven was. Deze werd opgegraven en de inhoud werd perfect geconserveerd terug gevonden.
Het schilderij werd tergu gebracht naar de kerk en hangt daar nog altijd in de basiliek van Maria geboorte.
Door de tijd heen zijn vele wonderbaarlijke gebeurtenissen gemeld en genoteerd. de pelgrmages zijn tot aan de 2e wereld oorlog doorgegaan.
na de tweede wereld oorlog en de val van het ijzeren gordijn is de pelgrimage weer opgebloeid.
Nu is de kerk een basiliek maar de oorspronkelijke kapel dateert uit 1663 en was van hout. De eerste steen voor de huidige basiliek werd gelegd in 1912.
De rots waarop Maria verscheen is zichtbaar in de kerk.
In 1993 bracht Paus Johannes Paulus II een bezoek aan Siluva.
