De S. Maria dell'Anima is de nationale kerk van de inwoners van het Heilige Roomse Rijk te Rome.
Zij ligt net iets ten westen van de Piazza Navona in het hart van de oude stad. 
De stichting van de kerk klimt op tot het jubeljaar 1350 toen Jan en Katrijn Peters uit Dordrecht een drietal huizen kochten en inrichtten als pelgrimshospitaal. In 1431 werd uit de kapel van deze stichting een nieuwe kerk gebouwd, die al tussen 1499 en 1522 vervangen werd door het huidige gebouw. 
Deze kerk werd officieel ingewijd op 25 november 1542. 
In het begin van haar geschiedenis richtte de kerk zich tot de inwoners van het hele Heilige Roomse Rijk, waarbij een bijzondere nadruk viel op de Nederlanden en het Rijnland. 

Vanaf het midden van de 17e eeuw echter verdwenen de Nederlanden geleidelijk uit de instelling. In de 19e eeuw werd een halt toegeroepen aan de Italiaanse infiltratie en werd de kerk een Duitse stichting
In de 16e en het begin van de 17e eeuw echter speelde de kerk een belangrijke rol voor de Noord- en Zuid-Nederlandse kolonie in Rome. Verschillende kapellen werden ingericht door personen uit de Nederlanden, vele Nederlanders werden er begraven en er was tot 1577 zelfs een aparte broederschap voor het hertogdom Brabant, die haar zetel had in de Barbarakapel. Een andere kapel met een duidelijke Nederlandse connectie is de Lambertuskapel, toegewijd aan de patroon van het bisdom Luik. 

Deze Lambertuskapel werd beschilderd door Jan Miel uit Beveren-Waas (1599-1669), terwijl de decoratie van de Barbarakapel werd toevertrouwd aan Michiel Coxcie uit Mechelen (1499-1592). Ook onder de grafmonumenten zijn er werken van Nederlandse kunstenaars, zoals het graf van Adrianus Vrijburgh uit Alkmaar (1605-1628) door de Brusselaar François Duquesnoy (1594-1643). 

Het belangrijkste graf is ongetwijfeld dat van paus Adrianus VI (1454-1523, reg. 1522-1523) uit Utrecht, voormalig kanselier van de universiteit van Leuven en opvoeder van Karel V.