O.L. Vrouw van OOSTAKKER LOURDES.

Het ontstaan van O.L. Vrouw van Lourdes te Oostakker begint haar oorsprong in het kasteel van Slotendries. Dit mooie domein was eigendom van de adellijke familie de Plotho. Op het einde van de XVIII eeuw besliste baron Frans de Plotho, de laatste mannelijke afstammeling, zijn leven aan het geestelijke te wijden. Hij wilde trappist worden en was in het Frans klooster getreden, maar wegens te zwakke gezond- heidsredenen moest hij al vlug afhaken door het zware werk aldaar.

Toch werd hij later priester gewijd in Gent in 1790. Daarna trok hij zich terug op zijn het domein te Slotendries. In het park van zijn kasteel had hij een schamele kluis gebouwd boven op de heuvel en een kruisbeeld geplaatst. Hij verbleef er tot aan zijn dood in 1811. Zijn zuster, gehuwd met Markgraaf de Courtebourne, erfde het kasteel. Een paar jaar later huwde hun enige zoon, Alfons de Calonne de Courtebourn, met Maria Theresia Jozefina Thecla de Néddonckel. Zij was het die een nieuwe bestemming gaf aan de oude kluis, die na de dood van E.H. de Plotho verlaten achtergebleven was.
In 1870 was Markgravin de Courtebourne inmiddels weduwe geworden en samen met haar derde zoon Arhtur die sinds zijn geboorte aan een ongeneeslijke ziekte leed alleen achtergebleven op haar domein.
Op een dag besliste zij de verlaten kluis om te bouwen tot een aquarium en liet ze bij de ingang, een kunstmatige grot bouwen. Op vraag van de pastoor van Oostakker E.H. Moreels liet ze er een nis in brengen om er een O.L. Vrouw beeldje van Lourdes te laten in plaatsen, .
Twee jaar later vroeg ze aan E.H. Moreels dit Maria beeld in te zegenen. Hij stemde ermee in en organiseerde op 29 juni 1873 een wijdingceremonie, waar meer dan 2000 mensen op af kwamen. Om de plechtigheid meer luister bij te zetten, had de pastoor al zijn parochianen uitgenodigd. 

De grot van Oostakker werd alzo snel een populaire bedevaartsplaats in Vlaanderen. Geruchten van wonderbare genezingen deden al snel de ronde en de bedevaarders kwamen steeds met grotere getale er op af.
In 1875 kreeg de bedevaartsplaats internationale bekendheid door  het opzienbare mirakel van Pieter de Rudder te beurt viel. Hij woonde in Jabbeke en als hij naar huis terug keerde in februari 1867 wilde hij een handje toesteken aan houtakkers in moeilijkheden. Een boom was op het veld gevallen en ze wilden hem daar van die plaats verwijderen. Door een verkeerd beweging kwam die boom op zijn linke been terecht, een bijgeroepen arts stelde een dubbele breuk vast van scheen- en kuitbeen, ongeveer 9cm onder de knie. Toen men enkele weken later het gips verwijderde was zijn toestand erger dan ervoor, de wonde was open en etterde en bovendien was er nog een ontsteking ter hoogte van de grote teen. Hij kon wel de armoede ontwijken dank zij de steun van zijn werkgever, baron du Bus de Ghisignies. 

Acht jaar later verdween echter die steun door het overlijden van de weldoener waarop Pieter kon rekenen. Ze stelden voor nu het been van Pieter te amputeren maar voor hem was er maar één oplossing: een bedevaart naar Oostakker.
Op 7 april 1875 komt Pieter aan bij de grot. Niet zonder moeite overigens. De reis ging gepaard met veel moeilijkheden. Totaal uitgeput kwam hij aan en zakte hij neer op de voorste bank. Daarna gaat hij tweemaal biddend een sukkelgang rond de heuvel, waar de grot tegenaan gebouwd was. Hij moet weer ruste, ditmaal op de tweede rij banken, omdat de bedevaarders tegen hen aanlopen en hem pijn doen. Plotseling knielt hij op de grond en roept "O Maria, U hebt mij dus genezen" hij staat recht en hangt zijn krukken op aan de grot, doet daarna nog drie ronden rond de heuvel, moeiteloos en zonder manken. Zijn been is genezen, de beenfragmenten aan elkaar gegroeid en zijn been is weer even lang als het andere.
Zodra het mirakel bekend raakte, nam het aantal bedevaarders toe. De Markgravin vroeg aan de bisschop van Gent, Mgr. Bracq, de toelating om naast de grot een kapel te bouwen maar hij weigerde met de woorden " Neen, mevrouw, wat u hier nodig hebt is geen kapel, maar een grote kerk". De werken begonnen op 22 mei van hetzelfde jaar en eindigde twee jaren later op 11 september 1877. De kerk werd plechtig ingewijd daar Mgr. Vanutelli, nuntius van paus Pius IX in België. Markgravin de Courtebourne besliste het beheer toe te vertrouwen aan de paters jezuïeten, dus werd er naast de kerk een patershuis gebouwd ter herinnering aan haar tweede zoon pater Victor, die was als rector van het jezuïetencollege in Doornik enkele dagen voor de wijding van het beeld in de grot overleden.
Het beeld werd officieel gekroond in 1888 en de kerk van O.L. Vrouw van Lourdes te Oostakker werd verheven tot kleine basiliek in 1924.
Tijdens de bedevaartsmaanden, vanaf Pasen tot oktober, werd er iedere tweede zaterdag van de maand een ziekenviering gehouden om 15:00 uur

De officiele feestdag van O.L. Vrouw van Oostakker is 11 februari.

Het adres: Basiliek Onze Lieve Vrouw van Oostakker, Onze Lieve Vrouwdreef,  8.9041 Oostakker, ( bij Gent)

Gebed tot O. L Vrouw van Oostakker

Heilige Maagd,
vergeet te midden van uw glorievolle dagen,
het ongeluk op aarde niet,
werp uw blik vol goedheid op hen die lijden,
op hen die strijden tegen moeilijkheden,
op hen die onophoudelijk enkel de bitterheid 
van dit leven smaken.

Heb medelijden met hen die elkaar beminnen en gescheiden werden.

Heb medelijden met de harten in eenzaamheid.

Heb medelijden met de wankelheid van ons geloof.

Heb medelijden met de voorwerpen 
van onze zoete liefde.

Heb medelijden met hen die wenen,
met hen die bidden, met hen, die beven.
Geef allen de ware hoop en de ware vrede.
Amen.

Dank aan dany van Avermaete