De boodschappen

De eerste 25 boodschappen die gegeven zij  in de periode 1945-1950 bevatten vermaningen, waarschuwingen en profetieën maar ook vertroostingen en beloftes. Hieronder vindt men een aantal fragmenten in Ida's eigen bewoording.

Een nieuwe, witte Duif

Dan zie ik boven onze Kerk een zwarte duif vliegen. "Geen witte", zeg ik, "maar een zwarte". De Vrouwe wijst naar de duif en zegt: " Dat is de oude geest die moet verdwijnen." Ik zie plotseling die duif veranderen in een witte Duif. Hij zendt zijn stralen uit aan alle kanten, want de wereld staat te wankelen, nog een paar jaar en de wereld zou ten onder gaan. Maar hij komt en zal de wereld regelen, maar..." en de Vrouwe wacht even - "...ze moeten luisteren." De Vrouwe benadrukt het woord MOETEN, alsof zij weer waarschuwt.

De overwinning van het kruis

Dan zie ik allemaal vreemde beelden. Ik zie hakenkruisen onder het kruis, ik zie ze vallen; dan sterren, hamers en sikkels, alles valt onder het kruis. Rood, zie ik, rood valt niet helemaal weg. De Vrouwe zegt: " Allen kijken op. nu willen ze ineens wel, maar ten koste...Het was zwart op die aardbol maar nu is alles opgelicht. Nu zie je dat alles er niet op aan komt."

De Rozenkrans

De hand wordt lichter in het gevoel. ineens zie ik de Vrouwe weer met de Rozenkrans staan en zij zegt: "Blijven bidden, geheel de wereld!" Zij wijst naar het kruis en zegt: "De hele wereld zal toch daarnaar terug moeten, van groot tot klein, van arm tot rijk, maar het zal moeite geven."

De Vrouwe zal helpen

Nu zie ik de wereldbol voor me en de Vrouwe zegt, terwijl zij haar voet daarop zet: "Ik zet mijn voet op de wereld. Ik zal ze helpen en brengen tot het doel, maar ze moeten luisteren." Dan zie ik ineens alles voor mijn ogen weggaan.

De Vrouwe spreekt de volkeren toe

De Vrouwe kijkt voor zich uit en begint te spreken: " Ik sta hier als de Vrouwe van alle Volkeren, de Medeverlosseres, Middelares en Voorspreekster." De Vrouwe wacht weer even en kijkt voor zich heen. Dan zegt zij, alsof zij over mij heen tot een onzichtbare mensenmassa sprekkt: "De belofte heb ik gegeven om vandaag te komen, op 31 mei. De Moeder, de Vrouwe aller Volkeren staat hier voor u. Zij wil vandaag de volkeren toespreken. Luister goed naar mijn woorden. Ik kom om de volkeren te waarschuwen. Satan is nog niet verdreven. Volkeren, weest gewaarschuwd voor valse profeten. De Vrouwe van alle Volkeren mag komen elk jaar. Zij heeft belooft haar teken te geven.Dit teken is nu gebracht. Ik heb gezegd: Ik kom terug, maar in het openbaar."  Terwijl de Vrouwe dan op mij wijst, zegt zij: "Welaan dan Volkeren, dit werktuig hoort de stem van de Vrouwe opdat zij u haar woord mag brengen."

Vaarwel

De Vrouwe kwam in al haar glorie, zoals het ooit allemaal begon. Maar nu zag ik heel duidelijk een verschil in haar glorie, als ik me zo mag uitdrukken, en de grote macht en majesteit van de zwevende figuur. Het was alsof de Vrouwe in de schaduw stond van de Heer; dat gevoel kreeg ik over mij. De Vrouwe keek nu blij en keek mij heel lief aan en zei zachtjes: "Vaarwel", "Tot in de Hemel." Dat maakte mij zo bedroefd dat ik dit laatste niet meer kon nazeggen. Ik begon te huilen want ik voelde dat dit haar afscheid was, voorgoed. Heel langzaam zag ik de Vrouwe weggaan en daarna het licht. (Volledige laatste boodschap van 31 mei 1959)