Assisi (St Franciscus)
1181/2 -- 1226
Het verhaal van Franciscus van Assisi is dat van een heilige die verschijningen had en begenadigd was met de stigmata. Een man die het vermogen had om met dieren te communiceren en in complete armoede in dienst van God leefde.
In 1181 of 1182, daarover zijn historici het niet eens, wordt in Assisi (Umbrie), in het gezin Bernardone een jongen geboren. Zijn ouders noemde hem Franciscus. De familie Bernardone was welgesteld en Franciscus groeide op in weelde. Franciscus was een avontuurlijk ingestelde jongen die droomde van avonturen en zijn toekomst zag als ridder of troubadour.
In 1201 nam Franciscus deel aan een oorlog tegen Perugia. Hij werd gevangen genomen en verbleef een jaar lang in een kerker. In die periode werd hij depres- sief en ziek. Hij begon na te denken over het leven en Godsdienst. Na zijn vrijlating (1205) ging hij wederom mee met een leger dat ten strijde trok tegen Apulie.
Onderweg kreeg hij een droom waarin God hem riep. Op dat moment passeerde hij een melaatse, die hij aan vankelijk negeerde. Een innerlijke stem doet hem bewegen om te stoppen hij kust de melaatse 1. Franciscus keerde terug naar Assisi en ging daar de zieken verzorgen.
Een jaar later, kreeg hij wederom een visioen: Jezus riep hem om zijn kerk te repareren. Franciscus dacht dat zijn opdracht was het oude kerkje van San Damiano, bij Assisi, te repareren. Hij begon met de opdracht en besefte dat hij niets anders meer wilde doen en trok zich terug.
Wanneer hij in een kerkje, samen met vrienden, een viering bijwoont, vindt hij in de woorden van Jezus (uit het evangelie) zijn levensdoel. Deze woorden zijn:
"Je hebt alles wat je bent en wat je hebt voor niets ontvangen, je moet het ook voor niets weggeven. Weersta de neiging om je portemonnee te vullen. En wees tevreden met één rugzak, met één stel kleren. Doe geen schoenen aan je voeten en neem geen stok mee om op te steunen. Vertrouw erop dat de mensen voor je zorgen. Als boodschapper van het Evangelie ben je dat waard."
Zijn vader vond het niets, wat Franciscus wilde, hij was woedend en gooide hem in de gevangenis. Hij bracht hem voor de bisschop en schilderde Franciscus af als een soort ontspoorde.
Franciscus zag in dat bezit in het leven niets waard was en zijn motto werd: wie zich vasthoudt aan zijn bezit, raakt zijn houvast aan God kwijt. Franciscus deed afstand van al zijn rechten en bezittingen, en als teken daarvan deed hij al zijn kleren uit en gaf ze aan zijn vader terug.
Vanaf dat moment voegde hij het woord bij de daad en zwoer het aardse bezit af. Hij begon te prediken en zijn leer vond gevolg. Franciscus was een mens die communiceerde met de dieren. Zijn "vogelpreek" geeft zijn liefde voor alles wat leeft weer.
Hen
die zijn levens motto volgden werden de minder broeders genoemd. Paus Innocentius
III keurde de strenge leefregels van Franciscus goed en gaf hem officieel
toestemming om zijn leer te verkondigen. Twee jaar was zijn roeping: niet het kerkje
repareren, maar "De Kerk".
Hij begon te preken. Hij deed dat zo aanstekelijk dat hij al spoedig volgelingen
kreeg. Deze volgelingen trokken eropuit om zijn leer te verkondigen. De broeders werkten en bedelden, en wat ze overhielden boven het
ab- soluut noodzakelijke, gaven ze aan hen die armer waren dan zij zelf.
Ook
vrouwen sloten zich aan bij zijn leer en het getal groeide. In 1212 verliet Clara Sciffi, een meisje uit een adellijke familie in Assisië, haar familie.
Ze werd een aanhanger van Franciscus, die zij als haar geestelijke vader
beschouwde, begon zij een zusterschap in San Damiano, het kerkje dat hij eerder had
gerepareerd.
Zij werden De Vrouwen genoemd, later de Arme Vrouwen, en nog later de Arme
Clarissen.
In 1219 trok Franciscus mee met de Kruisvaarders. Hij had daar zelfs contact met de Sultan van Egypte en kwam met enkele geschenken thuis. Franciscus wilde geen 'orde' oprichten, maar zoals dat gaat waar veel mensen bij elkaar leven: er kwam een organisatie met een structuur. Toen er veel volgelingen kwamen, die aangetrokken waren door zijn charisma en zijn boodschap, moest Franciscus de leiding delegeren. Hij was geen bestuurder. Daar was hij veel te chaotisch voor. Hij schreef wel een Regel, en zelfs verschillende, maar dat waren meer evangelieteksten dan echte regels. De nieuwe leiders konden dat beter. Hij moest zijn Orde in andere handen overgeven. Dat deed hem pijn.
Na zijn terugkeer gaat hij in 1224,met broeders naar de Berg Alverna (Apennijnen). Hij trekt zich voor een tijd terug en ondergaat een beproeving. Hij wordt bezocht door de duivel die hem probeert te vervullen van angst. Na de verschijning van een Serafijn (een engel met dubbele vleugels), ontvangt hij de wondtekenen van Christus (Stigmata).
Na zijn terugkeer uit de bergen voegt hij zich bij zijn Broeders en Zuster Clara. In die periode wordt Franciscus erg ziek. Hij schrijft het "Zonnelied". Op 3 oktober 1226 stierf hij. Zijn broeders vonden het lichaam geheel ontkleed. Hij werd geboren met niets en stierf ook met niets. Zijn lichaam werd aanvankelijk begraven in San Damiano maar later naar Assisi overgebracht.
de
tombe van St Franciscus
In 1227 wordt Franciscus heilig verklaard door Paus Gregorius IX. Zijn feestdag wordt vastgesteld op 4 oktober (wereld dierendag).
Het Tau teken
Een bijzonder teken dat Franciscus gebruikte, is het zgn Tau-teken. Dit teken in de vorm van een T werd door Franciscus gebruikt als ondertekening van brieven. Ook maakte hij het teken als hij de mensen zegende. Ook maakte hij het teken op muren van huizen. Een Tau-teken is in Fonte Colombo in een venster te zien. Het is een van de authentieke overblijfselen van het werk van Franciscus. het Tau-teken (uit het grieks) staat voor boetediening.
Franciscus geldt als beschermer van de armen, sociale werkers, kooplui, milieubewegingen, kleermakers, wevers, vlashandelaren, stoffenhandelaren, tapijt- verkopers.
Patroon tegen: de pest, hoofdpijn.
De bedevaartplaats:
Pas in 1818 werd met de herontdekking van het graf van St Franciscus de bedevaartcultus nieuw leven ingeblazen. Heden ten dage trekken vele pelgrims naar Assisi.
